یکی از ناب ترین و بهترین دوستی ها،رفاقتیه که تو هیات شکل میگیره دوستی های که بهونه آشناییش فقط و فقط امام حسین و بس. مخصوصا رفاقتی که تو دوره نوجوانی تو هیات آغاز بشه که دیگه نور علی نوره.از این هیات به اون هیات رفتنا،گریه کردن ها،سینه زدن ها،خیابون گردی ها،تا اذان صبح قدم زدنا و حرف زدنا ،مشهد رفتن ها،و از همه بهتر کربلا رفتن ها... هرکدوم خاطرات فراموش نشدنی و برای آدم به جا میذاره که جزیی از انسان میشه اون خاطرات و اون لحظات.
منتها من میخوام به روی دیگه این ماجرا بپردازم اونم دوستی هایی که تو هیات شکل میگیره ولی متاسفانه سرانجام خوبی نداره دوستی هایی که حتی به رفت و آمد های خانواده گی هم کشیده میشه و بعضی از اونا به ازدواج،شراکت و... هم ختم میشه منتها وقتی به سرانجامش نگاه میکنی.... نمیخوام زیاد این قضیه رو بازش کنم منتها ،برادر یا خواهری که اسم بچه هیاتی رو خودت گذاشتی مواظب باش کسی که با تو از در دوستی وارد میشه فقط به اعتبار امام حسینه(ع) که بهت اعتماد میکنه و درهای قلبش رو به روی تو باز میکنه مواظب باش خدای نکرده امام حسین(ع) رو بی اعتبار نکنی؛ همین.